Je kent het vast wel.
Je hebt een doel voor ogen en dat móet je bereiken. Die ene deadline op werk, of die 10 kilo die eraf moet.

Je gaat ervoor. Vol motivatie, vol energie, alles lijkt mogelijk.
Totdat er iets tussenkomt. Een vakantie. Een drukke periode. Of gewoon… even geen puf meer.

En ineens voelt het alsof je hebt gefaald.

Herkenbaar?

Voor mij in ieder geval wel. Ik zat daar jarenlang in vast. Een soort cirkel waar ik steeds opnieuw in terechtkwam.
En elke keer als het ‘mislukte’, was ik boos op mezelf. Vond ik dat ik geen discipline had. Geen ruggengraat.
De rest van die innerlijke kritiek ken je waarschijnlijk zelf ook wel.

Wat ik toen nog niet inzag, is dat het niet ging om gebrek aan wilskracht.
Het ging om iets anders.

Het moest allemaal perfect.

Altijd het maximale uit mezelf halen. Altijd “aan” staan. Geen ruimte om even stil te staan, om te vertragen, om gewoon te zijn zonder doel.

Maar waarom eigenlijk?
Waarom moet alles altijd ergens naartoe?
Waarom mogen we niet gewoon even… meebewegen?

Sta daar eens heel even bij stil.

Voel je weerstand?

Dan herken je het waarschijnlijk. Dat stemmetje dat zegt dat je altijd productief moet zijn. Altijd beter moet worden.
Ik ken het maar al te goed en eerlijk: dat zit nog steeds een beetje in mij.

Alleen weet ik nu iets wat ik toen niet wist.

Dat het ook anders mag.

Dat het zachter mag.
Dat je niet altijd hoeft te duwen om vooruit te komen.
Dat groei niet ontstaat door perfectie, maar juist door ruimte.

Ruimte om fouten te maken.
Ruimte om te vertragen.
Ruimte om even los te laten.

In plaats van mezelf vast te bijten, probeer ik nu losjes vast te houden.
Met aandacht, maar zonder kramp.

En weet je wat dat me heeft gebracht?

Rust.
En vanuit die rust: ruimte.

Ruimte om mezelf beter te leren kennen.
Om mijn minder sterke kanten niet langer weg te duwen, maar te accepteren.
Om te groeien, te vallen, en weer op te staan, zonder oordeel.

Want juist dáár zit de echte kracht.
Niet in nooit falen, maar in jezelf blijven dragen, ook als het even minder gaat.

En misschien is dat wel waar het echt om draait

Niet perfect zijn.
Maar echt zijn.

Niet alles onder controle hebben.
Maar leren vertrouwen.

Niet altijd vooruit moeten.
Maar soms gewoon even mogen zijn.

Dus als jij jezelf hierin herkent,
als je merkt dat je steeds weer vastloopt in dat streven naar perfectie,
stel jezelf dan eens deze vraag:

Wat zou er gebeuren als “goed genoeg” vandaag al genoeg is?

Misschien ontstaat daar precies de ruimte die je nodig hebt.

Liefs Jaimy
– Lagom –